Athens Marathon The Authentic

Vandaag was het dan zover: 42,2 kilometer hardlopen van Marathon naar Athene. Dit wordt ook wel de echte marathon genoemd. De afstand van de marathon is verbonden aan de Slag bij Marathon uit het jaar 490 v.Chr., die de Eerste Perzische Oorlog in het voordeel van de Grieken besliste. Een Griekse soldaat zou toen van het slagveld in Marathon naar Athene gesneld zijn om het nieuws van de overwinning van de Atheners (onder leiding van generaal Miltiades) op de numeriek veel sterkere Perzen te melden (Bron). Deze marathon ademt historie en heeft iets episch, de finish is in het kolossale oude olympische stadion van Athene, vlakbij archeologische bolwerken als de Tempel van Zeus en Akropolis.

Voor de start worden alle lopers gevraagd hun arm omhoog te steken, waarbij een eed wordt afgelegd.

Voorbereiding

Ik heb een aantal keer op 5:00/km getraind, zo ook tijdens de halve marathon van Amsterdam. Ook liep ik een kleine drie weken geleden 30 kilometer in interval met lange stukken op 4:50/km met een constante hartslag die prima is voor de marathon en dit gaf mij het vertrouwen om vandaag onder de 3:30:00 te kunnen lopen (4:59/km). Omdat de marathon best wel wat hoogteverschillen kent, heb ik de Posbankloop en de Diepe Hel Holterbergloop gelopen om mijn benen daar op voor te bereiden.

Hoogteprofiel

De eerste 15km zijn redelijk vlak, daarna is het op-en-af tot kilometer 20. Daarna begint het stijgen tot kilometer 31. De laatste 11km is afdalen tot de finish.

Hoogteprofiel Athene

Plan

Ik ga weg op 3:25:00. De eerste 15km hou ik 4:48/km aan, daarna loop ik steeds langzamer totdat ik bij km30 nog een gemiddelde pace van 5:00/km over heb en de laatste 11 km geef ik gas.

Uitvoering

Bij de start was het heet en druk. Met geslalom en duw- en trekwerk hield ik een ritme aan van 4:56/km, maar werd zo wel gedwongen wat extra meters (=tijd) te maken.

De benen voelden al aardig zwaar, toen ik de eerste echte beklimming moest maken. Het punt van kilometer 16 lag op een top en ik verloor hier wat tijd. Ook bereikte ik hier de hoogste hartslag van de hele race. Daarna volgde een steile afdaling en maakte ik de tijd ruimschoots goed. Mijn hartslag was meer dan in orde, conditioneel was ik in topvorm.

Na het 20 km-punt begon ik mij zorgen te maken over mijn benen en dwong mijzelf rustiger aan te doen. Mijn paces kropen naar de 5:20/km en verloor veel te veel tijd op mijn beoogde schema, maar ik kon niet sneller. Ik probeerde tijd terug te pakken op stukken die weer naar beneden gingen, maar ik realiseer mij nu dat die stukken vals plat omhoog gingen. Na 25 km zat ik er doorheen en ik wist dat dit nog een hele zware tocht ging worden.

Ik zei tegen mijzelf: bij kilometer 30 staat een colaatje voor je klaar, en bij km 31 is het afdalen. Ik zag mijn gemiddelde pace oplopen: 5:05... 5:06... 5:07... Mijn hartslag zakte: 166... 162... 158... Ik besloot na 28 kilometer even stil te staan om op een nieuw ritme te gaan lopen en te letten op mijn techniek. En 100 meter later, poef, alsof ik in een mes ging staan knapte er een blaar onder mijn kleine teen. Ik wist dat ik dit moest verbijten, dat was de enige manier. Dit heb ik vaker meegemaakt. Maar alles aan mijn benen deed mij nu pijn. Ik rende niet meer, ik strompelde. Op een pace van ongeveer 5:30/km.


Foto: Giannakopoulou Filio

Na 31 km bereikte ik eindelijk het punt waarna alles makkelijker zou gaan. Dat deed het gelukkig ook. Ik had niet meer zo de behoefte om stil te staan, want ik wist dat dat het moeilijker zou maken. Ik kreeg alleen geen snelheid meer. Mijn benen konden niet meer. Ik ging door op 5:30/km.

De laatste kilometers was het tijddoden en mentale spelletjes spelen. Elke 500 meter vierde ik, maar wat kan het dan lang duren. Zeker als je weet dat je niet de tijd gaat lopen die je wilde. De laatste twee kilometer gaan gelukkig vanzelf, het publiek sleept je daar wel doorheen en je weet dat je er bijna bent. Ik finishte in het imposante oude olympische stadion in Athene. Ik kon niet meer normaal lopen, maar kreeg een geweldige medaille om de nek. Mensen klapten, bravo, bravo. Eigenlijk was ik best wel tevreden over mijn resultaat.


Foto: Athens Authentic Marathon

Ik zag bij een groot aantal strompelende medelopers dat ze het hetzelfde ervaren hadden als ik. Misschien hadden we dit parcours wat onderschat.

Mijn eindtijd: 3:42:34. Gelukkig nog wel sneller dan in Rotterdam en Madrid. De tijd van Amsterdam '16 (3:28:19), mijn PR, val ik in het voorjaar wel weer aan, maar dan op een vlakke marathon.

Ik denk achteraf dat mijn voorbereiding prima was, maar mijn beoogde eindtijd te ambitieus. En een leermoment: verzuurde benen herstel je niet tijdens een race. Een marathon met zo'n hoogteprofiel ga ik nooit meer voluit lopen.

Jan-Willem had hetzelfde ervaren tijdens de race als ik en liep ook niet zijn snelste tijd. Morgen nog even genieten van een stukje Griekse oudheid in Athene, want dat is ook waarom we hier zijn!

Simon


Top