Bikkelloop Zuidwolde

Het klassement op de 10 kilometer blijft voor ons een belangrijke graadmeter en motiveert mij erg om de wedstrijdjes te blijven lopen. Lang stond mijn tweede plek redelijk vast, op 2 januari liep ik 42:32 en die tijd heb ik daarna nog een paar keer gelopen in trainingen of in een split op de 10 mijl of halve marathon. Dat moet dus beter kunnen.

In de zomer ben ik niet op mijn sterkst en ik wil ook niet elke wedstrijd het snot voor mijn ogen lopen. Het moet wel leuk blijven, zeg ik vaak. Dat is gewoon een excuus om niet diep te gaan natuurlijk.

Maar de concurrentie neemt toe. Michel is me voorbij gestevend en loopt al onder de 40 minuten, hij loopt mijlenver voor. Jan-Willem loopt een minuutje achter mij en niet ver daarachter volgen Peter en Carsten. En Rowan maakt ook grote sprongen, hoewel ze mijns inziens te weinig wedstrijden loopt om een gevaar te vormen. Die druk wil ze ook niet.

Nou goed. Ik had 2 oktober al lang gemarkeerd. De datum was omcirkeld. Het moest vandaag gebeuren. Het gaatje met de concurrentie moet weer geslagen worden. De omstandigheden zijn voor mij ideaal: het is vochtig, er is bekend publiek en de aanloop naar finish is een lange rechte weg. Het parcours was 2,5 km lang dus je liep het rondje 4 keer. Mijn doel was om mijn PR te verbeteren. Mijn tactiek was om hard te beginnen, om mijn hartslag zo snel mogelijk naar 180+ te krijgen. Daarna consolideren.

Dit ging op zich goed, maar consolideren deed ik niet. Ik verwachtte een openingskilometer van 4:05 om daarna door te rennen op 4:10/km. De eerste twee kilometer waren al onder de 4 minuten. De angst op instorting nam toe, maar ik ben door de pijn heengerend. En na 5 kilometer stortte ik weer bijna in. Ik zette een knop om en ben weer gaan versnellen. Ik zei tegen mezelf: je loopt nu door een hel, maar je kan hier waarschijnlijk maanden op teren. Ik zag in de verte Jeroen Thalen lopen, waarvan ik wist dat hij onder de 42 zou lopen. Daar moest ik bij in de buurt blijven. Dat lukte goed, het gaatje bleef rond de 15 seconden.

Het begon zelfs nog even te regenen, wat heerlijk. De laatste kilometers gingen sneller voorbij dan ik dacht. Ik eindigde in 41:05! Ongelooflijk, dat was ontzettend ver boven mijn verwachting. Jan-Willem liep ook een PR met een lage 43’er. Het parcours was bovendien gecertificeerd op 10000 meter, dus daar was ook geen twijfel over mogelijk! Yes!

Een nieuw record. Ik ben benieuwd hoe lang deze blijft staan. Voorlopig probeer ik de 10 kilometers soepel onder de 43 te lopen om zo steeds een beetje sneller te worden. Ik zal wedstrijdjes uitzoeken om mijn PR aan te vallen. Ik was helemaal gesloopt. Maar wat voelt dit lekker.

Simon


Top