Great Father's Day Race

Zo af en toe heb ik het bij het reizen voor werk het geluk dat ik ook het weekend voor mijzelf heb. Deze keer was dat het geval. Vorige week zat ik in de auto en dacht ik, het zou best geinig zijn een wedstrijdje te lopen in dat weekend. Bij het zoeken naar een wedstrijd kwam ik verrassend weinig wedstrijden tegen in Florida, later zal blijken waarom... De Father's Day 5k was mooi in Tampa, dus ik schreef me ervoor in. Nog nooit een 5 kilometer gelopen te hebben sinds ik weer begonnen ben was ik toch wel benieuwd naar wat ik kan op de "korte" afstand.

Toen ik dinsdag landde in Tampa en naar de auto liep parelde het zweet al op mijn voorhoofd... Bloedheet!! Dat is de enige manier om de temperatuur te omschrijven. Goed, het zegt nog niks over de wedstrijd, maar elke ochtend (gebruik maken van je jetlag kan handig zijn) voor dag en dauw kilometers maken was een ware opgave. Ook 'snachts kwam de temperatuur niet onder de 30, maar erger, de luchtvochtigheid is zo dat het niet uitmaakt of je zweet... Afkoelen doe je niet. Voor een 5 kilometer maakt me het niet heel veel uit, daar kan (afkloppen...) niet zoveel geks gebeuren. Maar een snelle tijd had ik uit mijn hoofd gezet.

Toen ik aan de start stond van toch nog wel redelijk deelnemersveld (had veel minder verwacht) bleek na een korte rondvraag over verwachte eindtijden een ware track and field kampioen naast me te staan die geboren en getogen is in Florida. "Die was deze temperaturen wel gewend, zijn track and field training waren altijd om 4 uur 'smiddags na de lessen..." Ook gaf hij aan zijn PR van 15:42 aan te willen vallen. Het sprankeltje hoop dat ik een prijs kon pakken (podium doen ze niet aan in de VS, alleen de winnaar krijgt wat) vervloog snel. De andere mannen wilden op 17-18 minuten weggaan, of nog iets langzamer. Het was dus echt een strijd tussen mij en hem. Toch liet ik me niet gek maken. Leeuwarden met de oververhitting/zouttekort was nog niet zo lang geleden en wetende hoe ongelooflijk zwaar de loopjes de dagen ervoor gingen door de temperatuur liet ik me niet ophitsen door hem.

Bij de start vloog hij er vandoor en hoewel mijn eerste paar honderd meter ook altijd snel is was het gat gelijk al een meter of 50. Lekker laten gaan dus... Lekker lopen en dit gebruiken als een tempotraining voor Appingedam was mijn gedachte. Als het gat dan ineens niet groter wordt, maar juist kleiner bij anderhalf kilometer vraag ik me af of hij zichzelf een beetje overschat heeft. Bij 2,5km passeer ik hem al terwijl de paces op 3:19 liggen. Daar red je geen 15:42 mee... Erop en erover, maar niet gek maken. De temperatuur is moordend. Het zweet spuit er overal uit. Als ik dan bij 4km net voor het inslaan van de laatste halve ronde even omkijk of ik een eindsprint in moet zetten is hij ver weg. Verrassend, gewoon lekker doorgaan en naar de finish lopen. Als ik dan ineens over de parkeerplaats loop en allemaal verbaasde gezichten zie realiseer ik me dat ik een afslag gemist heb! Nee, dit kan niet, ik ga niet de wedstrijd verliezen doordat ik verkeerd loop... De 100 bonusmeters maken gelukkig niet uit en met een megasmile passeer ik dan alsnog als winnaar.

Onze track and field kampioen heeft het boekje sportiviteit nog niet uit. Ik denk dat hij bij het voorwoord blijven hangen. Hij wilde geen hand schudden, geen finishers medaille accepteren en geen woordje kwijt aan de race director die netjes vroeg hoe het ging. Zijn coach (of vader) die langs het parcours stond te schreeuwen keek ook niet heel vrolijk. Ik heb klaarblijkelijk zijn dag vergald door een gegarandeerde overwinning voor zijn neus weg te snaaien... Dat maakt de overwinning misschien nog wel mooier!

De tijd vond ik achteraf nog best ok. Puur op gevoel gelopen en met als splits 3:11 en 4x 3:19 liep ik toch wel "redelijk" constant ;)

Nu weer op doorreis, woensdag naar huis, donderdag concert van Coldplay, vrijdagnacht laat thuis (met een jetlag) van een cabaretoptreden. Dus mijn voorbereiding voor Appingedam kan niet beter: 32:45!

Henk


Top