Hippolytusrun Middelstum

Terwijl ik het 200-gram-restant van de kilobak lasagne verorber en mijzelf op een heerlijke Freddy trakteer, denk ik al kuchend –luidkeels hoestend- terug aan de geleverde inspanning van vanavond.

De Hippolytusrun stond op mijn shortlist, maar zomaar een doordeweekse avond leek mij een beetje te gek. Je moet je haasten en bent pas laat thuis. Het is in fucking Middelstum. Tot voor kort nog nooit van gehoord ook. Maar ik laat me niet kisten door mijn eigen vooroordelen!

Het kon allemaal net; om 4 uur had ik nog een doktersafspraak, om half 6 moest ik uiterlijk hier weg en tussendoor moest ik nog eten. En er gaat dan niks boven een bak lasagne van 1000g. Heerlijk, lekker vet, zout, calorie- en koolhydraatrijk voedsel, zonder groenvoer, waar menig instagrammend #fitdutchie depressief van wordt. Nou ik niet hoor. En met opzet een beetje overgelaten voor later op de avond.

Banaantje mee voor na de wedstrijd en een literfles cola MET suiker en cafeïne. Ik weet wel hoe ik me moet voorbereiden. De twee uren voor de wedstrijd geen sigaretje meer. Dat mag daarna weer en daar geniet ik dan van alsof het een sigaar is!

Ik stap op de trein naar Bedum, waar ik moet overstappen op de bus die mij langs het immer bruisende Onderdendam naar Middelstum brengt. Nog even snel pinnen in Bedum, ik heb toch tijd zat ....... En daar ging de bus. 10 minuten te vroeg! $#%$. Ik ga te laat komen! Daar gaat mijn beoogde 5-kilometer-warming-up! De volgende bus kwam vervolgens 10 minuten te laat. Meerdere keren heb ik gedacht dat hij niet meer zou komen. Telefoonnummers hebben ze niet in Middelstum, dus ik moest het er maar op gokken. Gelukkig waren ze allang blij dat er iemand was om zich in te schrijven, dus dat ik daar 10 minuten voor de start was, was geen enkel probleem. Gelukkig!

Uiteindelijk waren er 135 deelnemers aan de start voor de 10k.

We begonnen op het gras van de ijsbaan met daarna een smalle bocht richting het dorp. Dit ging in wandeltempo. Iedere berm benutte ik om in volle sprint een paar mensen in te halen. Na een kilometer kwam ik op een pace van 4:17, sneller dan gedacht! Ik liep in hetzelfde tempo door en zocht mijn ritme. Lastig, zonder warming-up. Deze kilometer ging in 4:00! Holy shit! Ik kreeg het zwaar, maar goed, daar moet je dan doorheen. Ik moest aan Jan-Willem denken die vandaag kapot ging op de tweede kilometer. Dat gaat mij niet gebeuren. Misschien moet ik iets rustiger aan doen.

Ik had een mooi gebruinde meid voor mij lopen in een fel roze outfit en dat was mijn mikpunt. Maar ik zat er doorheen. Ik moest haar laten lopen. Mijn paces liepen op. De volgende drankpost na 4 kilometer ben ik gaan wandelen om het bekertje water volledig naar binnen te werken. Wat een hel weer. Maar ook daar doe je het allemaal voor. Peter zou zeggen: ik ben helemaal naar de gedver. Dat was ik wel even. En uiteindelijk voelt dat NOG lekkerder.

Ik moet ook zeggen dat de route prachtig was. Langs bospaadjes, rijksmonumenten met mooie tuinen en langs het Boterdiep. Daarnaast was de organisatie ook helemaal dikke prima.

Een ronde was 5 kilometer lang en zoals wel vaker bij mij gaat de tweede ronde beter. Ik kwam in mijn ritme, was minder benauwd en mijn benen, ja, die voelden eigenlijk de hele run goed. Ik haalde mensen in die mij eerder in hadden gehaald en na een kilometer of 6 kreeg ik dat meisje weer in mijn vizier! Het gat moet zeker wel 200 meter geweest zijn. Langzaam maar zeker naderde ik haar, tot ik haar 500 meter voor de meet passeerde en besloot om gewoon maximaal door te lopen. Dit lukte, en uiteindelijk ondanks de warmte en de drukte van het begin passeerde ik de meet wederom in een tijd van rond de 44 minuten, namelijk 44:04. Dit lijkt een beetje mijn plafond, al is er qua opbouw van de race nog veel voor verbetering vatbaar. Ik liep heel wisselvallig, wat tempo en hartslag betreft. Daar kunnen we aan werken.

Last-minute besloot ik om naar Middelstum te gaan en wat geeft dit dan een zeer voldaan gevoel. Peter en ik willen minimaal 100 km lopen in juni, en ik sta nu op de 8e al op 50. Dan kan toch niet meer misgaan. Misschien maar voor de 200? :-)

Wat mijn tijd betreft heb ik geprobeerd een aanval te doen op mijn PR, maar die mislukte na 2 kilometer net zo hard als ieder voornemen van Carsten om een halve marathon in training te lopen. Ik schik mij voorlopig in de derde plek. Koen is een gevaarlijke outsider en is voorlopig de enige die mij van het podium zou kunnen stoten. Gelukkig heeft hij hier totáál geen behoefte aan. Koen, lees je mee?

De lasagne is op, het bier is op, de koek is op. Maar: ik pak denk ik nog een biertje en zet de muziek nog even voluit, want ik hoef met niemand meer rekening te houden. Sinds vandaag woon ik weer alleen, hoewel Maarten Thalen hier binnenkort het paleis komt bestormen. Dan gaat die man nog meer rennen dan ‘ie nu al doet. Zeker wel.

Simon


Top