Loop Leeuwarden 2017

Voor de derde keer op rij gaven Jan-Willem en ik acte de présence in de hardloopklassieker van de Friese hoofdstad: Loop Leeuwarden. Waar ik tweemaal eerder de iets te korte 10 km had gelopen, had Jan-Willem al ervaring met de langste afstand op het programma vandaag: de halve marathon. Volgens Henk een gecertificeerd parcours.

Het is mijn negende halve dit jaar (de hele niet meegerekend), maar snelle tijden heb ik voor mijn doen nog niet gelopen in 2017. Het doel was daarom sub 1:35 in een vlak tempo van 4:30/km.

Ruim van te voren waren wij al aan het wachten tot het startschot. Enigszins versuft van de twee gezellige avonden ervoor duurde het wachten lang. We grapten nog wat over Henks race van vorig jaar, waar hij op de ehbo belandde. We hadden al zin in het biertje na afloop.

Ik liep 1 kilometer warm en had moeite om tempo te maken. Mijn benen waren compleet uitgedroogd en een liter water bracht daar nauwelijks verandering in.

We gingen van start en ik zat vrijwel direct vast tussen de massa die iets langzamer liep dan ik voor ogen had. De eerste twee kilometers gingen in 4:45. Mijn benen protesteerden hevig en in plaats van sneller te lopen kwam ik stil te staan. De derde kilometer ging in 5:07 en ik dacht aan uitstappen. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Mijn benen waren al na 3 km verzuurd.

Sebastian Spitse haalde mij in. In een gruwelijk lelijk shirt van een voetbalclub. Ha, toch nog een bekende in deze uithoek. Maar hij trof mij wel op een moeilijk moment.

Uitstappen betekent géén medaille, dus dan maar wat langzamer op de hoop dat ik een aantal kilometer verder de vorm kan vinden. Mijn hartslag was heel laag. Jan-Willem had mij inmiddels bijgehaald en adviseerde mij vooral rustig aan te doen. Na een kilometer zette hij een tussensprintje in: "Ik zie je zo, moet even pissen". Dit moet rond kilometer 5 geweest zijn.

Terwijl hij dankbaar gebruik maakte van de Dixie waren mijn benen warm. Eindelijk. Mijn tempo's gingen omhoog en ik heb Jan-Willem niet meer gezien. Ik kon eindelijk mijn gewenste pace van 4:30/km lopen. Vanwege de harde wind tussen de weilanden schommelde het tempo hier wat omheen, maar gemiddeld genomen zal het kloppen.

Na 8 kilometer haal ik Sebastian in, die vlak naar 1:44 wilde lopen. Gelukkig, dan kan ik misschien nog een respectabele tijd neerzetten. Onder de 1:38 is ook nog wel prima, vond ik.

Het parcours, daar is niks mis mee. Een gezellig loopje vind ik, door dorpjes waar je nog nooit van gehoord hebt zoals Jelsum en Cornjum. In Jelsum werd mijn naam geroepen door een viertal dat lekker zat te zonnen voor het huis. Ik kijk op mijn startnummer en zie mijn naam er niet op staan. Ik kijk nog eens goed naar mijn fans. Zijn dit bekenden dan? Ik weet het niet.

Na een lange lus passeer ik deze groep weer en ja hoor, wederom "Simon!!". Achteraf zei Jan-Willem dat hij precies hetzelfde had, maar dan met zijn naam natuurlijk. Hebben zij dan snel onze startnummers ingevoerd op internet of hebben wij bekenden wonen in Jelsum!?

Hoe dan ook werkt zoiets natuurlijk supermotiverend.

De afstand lijkt ook goed te kloppen. Mijn horloge piepte zelfs precies op het moment dat ik naast het bordje van 11 km liep. 900 meter later was daar helaas al het bordje van 12 km. Mijn totale gemeten afstand zal dan naar 21,0 gaan.

De laatste kilometers gingen goed. Het was erg warm, maar af en toe tegen de wind in lopen deed wonderen. Mijn horloge gaf 19,9 aan toen ik het km 20 bordje passeerde. Mijn pace lag inmiddels op 4:20/km en ik zou dan mooi op 1:37 laag uitkomen.

Toen mijn horloge aangaf dat ik 21 kilometer gelopen had, had ik er dus al moeten zijn. Maar in plaats daarvan zag ik de finish nog niet eens en moest ik nog een flink stuk omlopen om te finishen in 1:38:37. Balen! Mijn horloge gaf uiteindelijk 21,37 km aan en bij het bekijken van de Strava's van anderen zag ik bijna overal 21,4-21,6 km als gemeten afstand. Die laatste 1,1 kilometer was volgens mijn horloge nagenoeg 1500 meter. Zonde.

Een toptijd was het toch niet, maar die medaille is weer verdiend.

 
Volgende week, 28 mei, loop ik waarschijnlijk in Klazienaveen een relaxte halve en een week later op 2 juni een funrun in Groningen (The Walktrough). Beide staan nog niet vast. Wat wel vaststaat is de Elfstedentocht op de fiets op 5 juni. Dan heb ik 4 dagen om te herstellen want in Zwolle, op 10 juni, hoop ik weer te kunnen pieken op de halve marathon. Het is al weer veel te lang geleden.
 
Simon

Top