North London Half Marathon

Het is maandag 13 oktober, de dag na de 4 mijl van Groningen. Drie mannen zitten thuis, de benen verzuurd, tijden om niet over naar huis te schrijven. Peter en Henk zitten op de whatsapp, net een groep aangemaakt genaamd "Runkeeper". De leden van de groep; Koen, Maarten, Jan-Willem, Peter en Henk. De intentie om volgend jaar tenminste een tijd neer te kunnen zetten waar de mannen wel trots op kunnen zijn. De groep moet ervoor zorgen dat de motivatie er is om te blijven trainen. Als Peter en Henk dan fantaseren over een halve marathon wordt er een beslissing genomen die op dat moment volledig onverwacht is. "Gewoon doen!". Wel op een locatie waar we een weekendje weg van maken. Een memorabel moment moet het worden. Ook nu direct boeken, dan zitten we eraan vast. De stok achter de deur.

De groep wordt iets kleiner, uiteindelijk boeken de volgende dag David, Peter, Jan-Willem en Henk de reis naar London. De inschrijving is compleet, tickets geboekt en hostel gereserveerd. Nu alleen nog even training. Vergeet niet, op dat moment kunnen de mannen nauwelijks 6,4km uitlopen. 21,1 is toch echt nog een behoorlijk stuk verder...

De trainingen starten voortvarend. Er wordt 1-3 keer per week getraind. Als dan echter de winter begint, het koud en donker wordt gaat bij 3 mannen de trainingsintensiteit omlaag. Henk is op dat moment de enige die fanatiek blijft doortrainen. Op Runkeeper blijft het akelig stil bij de anderen. Later zal echter blijken dat Peter een trucje uit probeerde te halen door met een tweede account te lopen en zo in het geheim te trainen. Ook David traint stiekem meer dan dat Runkeeper doet vermoeden, het excuus:"Die band voor je telefoon zit zo vervelend". Enkel Jan-Willem verzaakt dus. Als dan eind januari de reis naar Londen toch echt in zicht komt gaat uiteindelijk voor iedereen de trainingsintensiteit omhoog. Voor 3 van de 4 zal de halve marathon toch echt nog wel een eind worden. Enkel Henk heeft op dat moment de afstand een keer getraind en zit loopt regelmatig boven de 10k in trainingen.

Dan is het zover, 14 maart, op naar Eindhoven en met het vliegtuig naar Londen. Het zal een zware dag worden, weinig pilseners, verstandig doen. Savonds een gezonde maaltijd, niet op stap, vroeg naar bed. Dat soort tegennatuurlijke dingen voor deze mannen. Het wekkertje op 6 uur gezet. De start is namelijk helemaal in het noorden van Londen. Een drie kwartier met de metro en dan nog een stuk lopen. Het is een onderneming. David had de dag ervoor nog even gekeken naar het parcours en dat werd door de Engelsen als "undulating" beschreven. Voor ons Hollanders betekent dat een bergparcours, buitencategorie klimmen! De moed zakte toch wat in de schoenen. De verwachte eindtijden van de mannen (<1:30 Henk, <1:50 David/Jan-Willem, <2:00 Peter) leken niet meer haalbaar. Dan maar een leuk rondje lopen door Londen. 

Dan is het eindelijk zover. De mannen hebben het nummer opgespeld, zijn voor de laatste keer naar de wc geweest (ja, dit wil je niet tijdens een race) en staan aan de start. Het schot klinkt en langzaam aan komt de stoet in beweging. Het eerste deel gaat heuvelafwaarts. De tussentijden zijn vertekend dus er kan niet vanuit worden gegaan dat dit doorzet. De drukte valt op zich mee, de wegen zijn breed dus er kan makkelijk ingehaald worden. Als er dan na een kilometer of 4 de eerste berg verschijnt (ja! BERG!) is het aanpoten. Het is een klim van 35 meter over een afstand van 400 meter. Dat is bijna 10%! Wie stopt dat in een parcours van een halve marathon?! Doorzetten dus, dezelfde heuvel ga je ook weer af. Maar dat is misschien nog wel zwaarder. De klappen op je kuiten maken het er niet beter op. De heuvels houden maar niet op. Een vlak stuk weg is uitzonderlijk. Als er dan halverwege het Wembley verschijnt verzacht dat de pijn toch wat. De lopers mogen over het heilige gras de ronde maken. Peter maakt tijdens het lopen nog zelfs nog een video selfie.

Maar dan na Wembley moet er toch echt weer teruggelopen worden. Terug naar het Allianz Park. Op naar de finish. De eerst 3 kilometer van het parcours, die net omschreven werden als heuvelafwaarts, dat zijn de laatste kilometers. Nu dus bergop! Het is afzien, zwaar afzien, tong op de enkels afzien. De stopgedachte gaat bij een ieder door het hoofd. Maar als dan in de verte het stadion verschijnt dan komt de opluchting. Juichend komt Henk de finish over, een tijd van 1:31:31. David en Jan-Willem hadden onderling nog een weddenschap. Bij het 16km punt heeft David Jan-Willem echter kunnen lossen en David komt dan ook over de finish in 1:49:17, anderhalve minuut voor op Jan-Willem die de finishlijn passeert in 1:50:33. Als laatste, maar wel onder de 2 uur komt Peter het stadion ingerend in 1:59:30. Het zit erop! De halve marathon is behaald! En dat op dit parcours! De vele pinten maken de spierpijn nog erger, maar dit moet gevierd worden! Wat een avontuur... Wat een prestatie!

Henk Kramer


Top