Rock 'N' Roll Madrid Maratón

23 April, deze datum stond vanaf 30 december omcirkeld in mijn virtuele agenda. De dag dat ik voor het eerst een marathon zou gaan lopen.  Vooraf had ik goede voornemens om elke week zo rond de 50 kilometer te lopen. Dit is er niet helemaal uitgekomen. Bier, feestjes en uitstelgedrag zorgden voor een minimale maar wel leuke voorbereiding. Het is toch ook niet wat als je feestjes moet afzeggen omdat je moet hardlopen. Met een langste voorbereidingsafstand van 25km vertrok ik samen met Simon en Carsten naar het zonnige Madrid.  

De reis begon met een halve liter bier op het vliegveld van Dusseldorf. Voordat het vliegtuig vertrok nam Simon nog snel een tweede halve liter, ik liet deze voor wat het was aangezien ik dan vaak naar de wc zou moeten in het vliegtuig.  

De vlucht verliep goed, Simon en ik moesten beide toch nog twee keer gebruik maken van het toilet, de Spaanse jongen naast ons kon zodoende niet goed slapen. Maar goed, eenmaal aangekomen in Madrid namen wij de metro naar de Expo om het startnummer op te halen en wat koude pasta te eten. Na een ontmoeting met wat lokale schoonheden gingen wij op weg naar ons appartement om ons voor te bereiden op de dag van de wedstrijd. Mijn voorbereiding bestond uit het inchecken van een paar pilsjes en een nog een bord pasta. Zonder enkele vorm van zenuwen ging ik in bed liggen om te slapen. Nu weet een ieder dat slapen met Simon op een kamer nog een lastigere uitdaging is dan het lopen van een marathon. Zo gebeurde het dus dat ik ruimschoots voor mijn wekker al wakker was. Ik heb deze tijd maar benut met een goed ontbijt, een liter sportdrank en een warme douche. Een uurtje later was het dan zover, we gingen op pad naar de start vd marathon. Na 500m kwam Carsten erachter dat hij zijn horloge nog in het appartement had laten liggen en rende dus snel terug. Simon en ik gingen maar alvast richting de startvakken.  

Eenmaal in de startvakken aangekomen begon ik de spanning toch ook wel te voelen. We werden nog opgezweept doormiddel van een paar lekkere rocknummers, en een Spaanse speaker waar ik niks van begreep. Enfin voor de eerste lopers, de elite ( donkere jongens) klonk het startschot. Ongeveer 15 minuten later begon ik met mijn eerste meters vd marathon. Vooraf had ik niet al te vaak geplast, wat resulteerde in een zeer vroege pitstop. Na 2 km zag ik mooi stukje groen waar geen publiek stond en voorzag een plantje van wat sportdrank. Toen ik weer weg wilde rennen zag ik ineens Simon ook tegen dat zelfde plantje staan plassen. Na de boodschappen gingen we zodoende weer gezamenlijk verder. Vooraf had ik het parcours verkend en wist dat er nogal wat heuvels waren, maar ook dat we langs alle bekende gebouwen van Madrid zouden lopen. Na 5 km vroeg ik ook aan Simon of hij al iets bekends gezien had, ook hij kon niks herkennen. Na de race bleek dat bij km 3 een stadion was, genaamd Bernabeu. Over het hoofd gezien, kan gebeuren. In een mum van tijd waren de eerste 10km voorbij. Geen centje pijn, al begon ik wel te merken dat het al behoorlijk warm werd. Gelukkig werd de massa met lopers ook wat minder en konden we in een lekker tempo doorkachelen. Zo rond de 17 a 18 km kwam er weer een kleine beklimming. Na een bocht naar rechts wist ik niet wat ik zag, het leek wel een bergetappe in de Tour de France. Hiermee doel ik niet op de hoogte vd beklimming maar op de massa’s mensen die er langs te kant stonden. Met kippenvel tot aan mijn kleine teen liep ik naar boven waar we bij het paleis van Madrid aan kwamen.  

1.54u de helft zit er op. Ik voel mij nog uitstekend. We naderen een park en krijgen een gelletje vd organisatie. Eenmaal in het park aangekomen moesten Simon en ik eerst hard lachen om een loper die tegen een lantaarnpaal aan liep. Het lachen verging ons echter toen de volgende beklimming ons te wachten stond. Wat een pokke ding. Simon ging langzamer lopen, ik voelde me nog prima en bleef op de beklimming maar mijn eigen tempo lopen. Eenmaal boven aangekomen liep Simon weer naast mij. We waren nu bij km 28. De benen begon ik al aardig te voelen, voor de rest ging het nog crescendo. Vooraf had ik als doel gesteld om 30km op tempo te lopen om vervolgens wat gas terug te nemen met het oog op de laatste 5km. In alle recensies en verslagen die ik vooraf had gelezen werd vermeld dat de laatste 5km heuvelop waren. Na 30km liet ik Simon zodoende lopen en zocht een groepje op die rond de 5.30 paces liep. Dit ging prima totdat ik bij km 34 een brug over moest. Bij het aanzetten schoot ineens de kramp in mijn kuit en moest ik stoppen om deze eruit te krijgen. Na wat rekken en strekken en een fles water over mijn been te hebben gegooid ging ik weer verder. Althans dat was de bedoeling. Ik kwam gewoonweg niet meer vooruit. Na de korte stop ben ik compleet verzuurd geraakt in de benen en rennen wilde gewoonweg niet meer. Het frustrerende was dat ik eigenlijk nog totaal niet moe was, ademhaling was nog prima. Hoe vaak ik het ook probeerde, na elke 500m deed alles zoveel pijn of kreeg ik weer kramp dat ik weer moest wandelen. Zodoende nog een mooie 8km gewandeld over de heuvels. Wat praatjes gemaakt met andere wandelaars en met verbazing gekeken naar hoe sommige mensen over de weg zwalkten en even later ook uit de race werden genomen. Dat was niet gezond meer. De laatste 5km waren inderdaad flink heuvelop, al wandelend beklom ik deze heuvels. Wat mij zelf voldoening gaf was dat ik al wandelend nog wel enkele hardlopers heb ingehaald. Niet veel later was daar de laatste km. Ik wilde mij niet laten kennen en zette nog een sprint in. In de organisatie moet ongetwijfeld een grappenmaker geweest zijn aangezien ze meerdere van die bogen hadden waarvan je dacht, dat zou wel eens de finish kunnen zijn. Zodoende dacht ik 500m voor de finish ff een sprintje te trekken voor het publiek totdat ik erachter kwam dat na die 500m ik nog 300m moest rennen. Zodoende kwam ik toch nog buiten adem over de finish.  

Mijn eerste gedachte was, dit doe ik nooit meer. Alles deed pijn, ik was misselijk en was wat duizelig door de warmte. Eenmaal in de schaduw met wat eten en drinken kwam ik Simon tegen. Samen gingen we terug naar het appartement. Na een paar biertjes en de vele leuke berichten op social media en van familie kon ik toch ook genieten van mijn prestatie. Bij deze deel ik u allen mede dat dit niet mijn laatste marathon is. Ten eerste omdat ik onder de 4 uur wil lopen, ten tweede weet ik ook dat ik met meer training zonder problemen een marathon uit ga rennen. Conditioneel is het goed te doen, alleen de benen moeten meer getraind worden om de afstand te kunnen verdragen. 

Jan-Willem


Top