Rock 'N' Roll Madrid Maratón

Een marathon in Spanje, het was niet de bedoeling, want ik was uitgeloot voor Londen. Die gekke Britten hebben het sowieso niet zo op buitenlanders: zelfs Henk met zijn 2:32 moest de loting in en zonder succes.

In Spanje zijn ze wat dat betreft een hoop gastvrijer. Plek zat, en daarom schreven Jan-Willem en ik, op oudjaarsdag, ons in voor de Rock 'N' Roll Madrid Maratón. Iets met goede voornemens, enzo. Zijn eerste marathon! Brrr.

Ik had al wel eens gehoord van de R'n'R-marathons en hun prachtige medailles. Voor mij altijd een extra drijfveer. Carsten besluit ook mee te gaan om de halve marathon te lopen. Het trainen kan weer beginnen!

Ik ben geen warm-weer-loper en het parcours is erg heuvelachtig. Een PR zal ik niet lopen en ik besluit daarom ook om niet overdreven te gaan trainen. In Rotterdam liep ik 3:45 (5:19/km), in Amsterdam 3:28 (4:56/km). Jan-Willem wil rond de 3:45 lopen en dat lijkt mij ook wel een mooie tijd.

Laatste voorbereidingen

Zes dagen voor de marathon liep ik de zevende halve marathon van 2017 in Haarzuilens (Kasteelloop) op het beoogde marathontempo: dat ging érg makkelijk. Mooie run ook trouwens, maar dat ter zijde.

Het is nu woensdag, drie dagen na de marathon, en op het moment van schrijven vlieg ik terug naar Amsterdam. Afgelopen zaterdag vlogen we de route andersom; toen moest het avontuur nog beginnen. Met een biertje op het vliegveld van Düsseldorf begonnen Carsten, JW en ik onze "vakantie".

Niet veel later (een vlucht van twee uur) waren we in Madrid en zochten we met de metro de Expo op. Hier kregen we het startnummer, een shirt, een mooi tasje en een goodiebag. Ook kochten we hier energygels voor tijdens het lopen en schoven we aan bij de pastaparty. En dat bleek een goede zet; hier ontmoetten we Carla en Daniela waar we maandagavond nog een leuke avond mee gehad hebben.

Onze Airbnb lag perfect in "downtown" Madrid en we deden dan ook alles lopend. Waar ik een jaar eerder zeer zenuwachtig was voor mijn eerste marathon en een dag ervoor geen biertje durfde te drinken, was JW een stuk ontspannender. We laadden ons winkelmandje in de supermarkt vol met verschillende Spaanse speciaalbiertjes en zochten ons tijdelijke appartement op.

Raceday

Ruim op tijd staan JW en ik aan de start in erg grote startvakken. We zijn ontspannen en zien de 3:45 pacer 100 meter voor ons. We worden opgezweept door de muziek en de man met de speaker. Heerlijk, Madrid! We moeten in de buurt van die pacer blijven. Het liefst nog een stukje ervoor, zegt Jan-Willem.

Het startschot klinkt. We wensen elkaar succes. Maar wat is het druk! Nog erger dan Amsterdam! De eerste kilometer gaat in 5:45, de tweede in 5:15, en tot overMaat van ramp moeten we beiden al voor een sanitaire stop. De derde kilometer gaat daardoor in 5:55 en de pacer is alweer ver weg. Na km 5 klok ik een tijd van 28:30. Ik reken uit dat we 26:40/5km moeten lopen en dus al flink achterlopen op schema.

Toch zien we de pacer weer en lijken wat goed te maken. We hebben in de tussentijd Estadio Santiago Bernabeú compleet gemist (dinsdag hebben we dit goed gemaakt door een tour te doen). Km 5-10 gaat in 26:30. Km 10-15 gaat in 26:40. Km 15-20 gaat in 26:40. Jan-Willem voelt zich nog fris en ik gelukkig ook. Er zijn al lichte pijntjes, maar dat hoort erbij. We staan stijf van kippenvel als we over een plein lopen waar de mensen staan toe te juichen zoals bij de Tour de France bergop. De eerste halve marathon gaat in 1:54. Verdubbelen betekent 3:48, maar we hebben tijd verloren in het begin en het tempo voelt goed.

Gedurende de hele race schreeuwen de mensen: Animo! Animo! Op zich lijkt Simon hier wel wat op; misschien lezen ze mijn naam verkeerd. Of er loopt constant iemand bij mij in de buurt die Animo heet en wel heel populair is.

Ook kilometer 20-25 gaat mooi in 26:10, maar daarna komen vervelende stukken heuvelop.  Ik merk dat we af en toe wat te hard gaan en vraag Jan-Willem of we iets ingehoudener kunnen lopen op dit stuk. Hij rent ongehinderd door en ik besluit hem te laten lopen. Ik baal. Eigenwijze gek! Ik bedenk me dat dit zijn eerste marathon is en hij een goede tijd wil neerzetten en het liefst nog een stukje voor mij eindigt. Ik vind dat helemaal prima, maar ik weet gewoon dat het straks "erop-en-erover" zal zijn en dat dit niet de manier is om een goede tijd neer te zetten. Maar ik begrijp het wel. Het gat tussen ons wordt zo'n 200 meter, tot ik na km 29 weer naast Jan-Willem loop. Hij vertelt me dat hij het zwaar heeft en rustig aan gaat doen. Een EHBO'er spuit nog even wat verkoelende spray op zijn spieren, maar nu laat hij mij lopen. En precies op dit moment komt het meest steile stuk van de marathon. Deze 5K gaat in 27:30 en de laatste 12 zware kilometers zal ik alleen moeten doen. In mijn gedachte bedenk ik mij wel dat Jan-Willem het waarschijnlijk iets zwaarder zal hebben. Ik hoop zo dat hij hem uitloopt. 

Het lopen wordt zwaarder, maar mijn conditie is nog op en top. Mijn gemiddelde hartslag ligt ook een stuk lager dan in Amsterdam. Ik bedenk mij dat ik daarom beter kan gaan versnellen, meer op conditie en minder op kracht. Het helpt ook mee dat op kilometer 30 weer net zo’n publieksfuik staat zoals bij kilometer 20, waar je met kippenvel doorheen loopt en weer weet waarom je dit doet: cheers, tears & beers. Snel naar dat welverdiende biertje! Km 30-35 gaat in 25:30. Daarmee is de vorige 5K direct gecompenseerd. Na km 37 staat Carsten aan de kant met een flesje zoet drinken. Heerlijk!

Wat ik nog niet verteld heb is dat het 25 graden was en onbewolkt. Op het laatste stuk stond er daarom ook na iedere 2 km een waterpost met flesjes. Perfect. Ik loop constant met een flesje in de hand. De gels heb ik al naar binnengewerkt bij kilometer 24, 30 en 36 (ik wacht daar altijd lang mee).

De versnelling weet ik vast te houden en 4 km voor de meet word je door het luide gejuich naar de finish gesleept. Animo! ANIMO! Ik haal nu veel mensen in en er zit ook nog wel een eindsprintje in! Mijn horloge geeft al 42,2 km aan en wat is die finish opeens nog ver! Ik vergis me in de vele bogen: waar is die finish nou? Nog eens 500 meter later ben ik er dan. Die zijn in een flits voorbij gegaan. De 3:45 heb ik toch nog gehaald. Ik eindig in 3:45:20 en voel me nog steeds goed!

Daarmee heb ik de tweede helft ruim sneller gelopen dan de eerste. Doel behaald. Wauw, perfect gelopen! Trots op mezelf! Weer een ervaring rijker. En dan de medaille. Nog mooier en dikker dan ik gehoopt had. Yes!! Ik laat hem gelijk graveren. Wat een prachtig ding.

Dat is nummer drie!

Jan-Willem komt iets later. Hij heeft stukken gewandeld en verliest 20 minuten in de laatste kilometers. Dat had ik vorig jaar trouwens precies zo. En net als ik toen, zegt hij nu: “dit doe ik nooit weer”. Hahaha. Echt wel!

Even een half uurtje bijkomen en naar huis strompelen. Daar nog even een mooi fotootje maken met Carsten erbij voor het thuisfront en dan kan het feestgedruis losbarsten tot woensdagochtend.

 

Enkele dagen later, ergens boven Frankrijk, naast een vreemde in het vliegtuig, terwijl ik de tijd probeer te doden, hoor ik in mijmerende gedachten het publiek nog steeds schreeuwen: Animo! Animo!

Simon


Top