Run van Gieten

Enige tijd geleden zag ik in de agenda staan dat Rowan zich had ingeschreven voor de 25k van Gieten. Vorig jaar liep ik de 10k hier en vooral het parcours was mooi, wist ik nog.

Toen Maarten afgelopen donderdag (11 mei) opperde om ook samen mee te doen was ik al snel overgehaald. Een wat gekke afstand, dus een richttijd was bij voorbaat al onbeduidend. Met z'n drieën overlegden we samen te lopen.

Rowan had wel een doel: weggaan op 5:15/km om een beetje marge te houden om onder de 2 uur en 15 minuten te eindigen. Prima, vonden wij.

Bij de start zagen wij een bekend gezicht: Japke. De Groningse Instarunner. In haar natuurlijke habitat. Maarten en ik wilden eigenlijk wel even een fotootje met haar scoren, maar hoe vraag je zoiets?

11:05, de start. Als gelauwerde hazen trokken wij de kar om de eerste kilometers te openen op paces van 5:08. Iets te snel, maar we hadden het ritme goed te pakken. Na 3 kilometer haalden we iemand in met "Marieke" op het startnummer. Ze wilde 5:30/km lopen, maar haakte desondanks aan. En zo liepen we met z'n vieren.

We gingen goed. We informeerden elkaar voortdurend over de snelheden die onze horloges aangaven en konden zo mooi constant lopen. Na 9 km fietsten mijn ouders langs en tot de finish hebben ze geregeld wat fotootjes gemaakt van ons. Perfect!

Het parcours door het Drentse middle-of-nowhere was vanzelfsprekend prachtig, maar het publiek was schaars. De paar supporters die langs de kant stonden hebben wij maar opgezweept, want ja, we moeten er toch maar wat van maken!

Maarten en ik bleven voorop lopen en we keuvelden over nog iets en van alles. Gezellig, zo. Ik was verbaasd over het feit dat er cola werd aangeboden bij de drankposten. Of dit gretig aftrek had betwijfel ik, maar mij maakten ze er gelukkig mee.

Marieke hield het vol om 16 kilometers met ons mee te lopen ("Genoeg marge, bedankt!") waarna we dus weer met zijn drieën liepen.

Het werd warm. Broeierig. We lieten het tempo iets zakken naar 5:20 om na een kilometer weer te versnellen naar 5:13, 5:10, 5:08. De laatste kilometers dienden zich aan.

Ondanks nog een paar keer vals plat omhoog ging het bij Rowan nog ogenschijnlijk makkelijk. Ook Maarten en ik hadden geen centje pijn.

Het begon te druppelen en we gingen vol tegen de wind in lopen. Onze snelheid ging onbewust omhoog. Nog twee kilometer! Maar wat je omhoog loopt, ga je ook weer omlaag, en voordat we het doorhadden gingen we de laatste kilometer in.

Een zeer lokale downburst viel ineens op ons neer. Dit was een wolkbreuk waar iedere meteoroloog van achterover zal vallen. Maar goed, nog een klein stukje, waar hebben we het over.

Rowan vertraagde niet. Ze versnelde. Die richttijd van 2:15 lopen we aan flarden.

De speaker complimenteert Maarten en mij bij de finish. Hij denkt dat wij Rowan bewust voor laten. Dit was het moment dat wij erachter kwamen dat Rowan ons af en toe voor de gek hield door te zeggen dat het iets te hard ging, want Thijmen Kupers kan nog een puntje zuigen aan de sprint die zij op het eind inzette. Wij moesten alles op alles zetten om een beetje bij te blijven.

De eindtijd? Iets onder de 2:07. Rowan 1, Maarten 2, Simon 3. Weer 25 kilometer erbij op de teller. Een gezellige loop, zonder kapot te gaan, maar met een flinke dosis voldoening. Zo kan het dus ook.

Simon


Top