SEB Tallina Marathon 2016

Egbert en ik liepen vorig jaar onze eerste halve marathon, in Malmö. We besloten om ieder jaar in het buitenland aan een hardloopevenement te gaan deelnemen en dit was de eerste. De halve marathon hebben we inmiddels een aantal keer gelopen dus werd het tijd voor onze eerste marathon. Graag in een land dat we allebei niet eerder bezochten, dit jaar viel de keuze op de marathon van Tallinn. Beter bekend als 'The Biggest Baltic Marathon'. Helaas dit jaar geen Run Winschoten voor mij met Team450 want deze evenementen vielen precies samen.

Met een goed gevoel stapte ik samen met Egbert Bakker en Erik Botter vrijdagmiddag in het vliegtuig naar Tallinn. Erik was door de strenge tweekoppige ballotagecommissie goedgekeurd als reisgenoot, maar dan moest er ook door Erik gelopen worden. Geen probleem voor Erik en dus schreef hij zich in voor de halve marathon. Eenmaal aangekomen op het vliegveld in Tallinn bestellen we een Uber-taxi en onze nieuwe Estse vriend Jarmo bracht ons voor slechts €3,74 in 20 minuten naar het door ons gehuurde AirBnB-appartement, handige service en de prijsvoering ligt ons wel.

De volgende dag slapen we uit, ontbijten we stevig en gaan we naar Freedom Square, hier gaan Egbert en ik zondagmorgen 9:00 uur van start. We halen ons startnummer op, verkennen de boel en bestijgen het podium om onszelf te portreteren. Verder zijn we eigenlijk maar met één ding bezig en dat is voeding (lees: veel eten en drinken). We lopen nog een rondje door Tallinn en daarna vinden we het welletjes. Egbert is net iets zenuwachtiger dan Erik en ik en stelt voor om zelf eten te koken in plaats van in de stad te eten. Een door Egbert meegebrachte glutenvrij pasta gecombineerd met wat aangeschafte groenten uit Estland moet ons helpen 42.195 meter doen afleggen. De rest van de avond vullen we met een spelletje waarbij de straf in de vorm van drank de volgende avond verwerkt mag worden. Wel schenken we onszelf een glas wijn in. "Een beetje alcohol zodat je lekker ontspannen kunt slapen" tipte masseur Jan Douma ons. Zo'n advies nemen we natuurlijk serieus.

De volgende dag staan Egbert en ik om 6:45 op om op tijd en stevig te ontbijten. We voelen ons sterk en fit en de voorbereiding is perfect. We lopen om 8:20 in 10 minuutjes naar het plein waar we starten en beginnen met een korte warming-up. Waar we het hele weekend veel praatjes hebben en ontzettend veel lachen zijn we nu opvallend stil en kijken we om ons heen naar wat er zoal gebeurd. Van onze medelopers zijn we ook onder de indruk. De één geef je geen dubbeltje en van de ander weet je zeker dat ze sneller zijn dan jij. Ik onthoud een startnummer en ben benieuwd of hij de marathon uitloopt. Dit zoek ik later op. Inmiddels hebben we onze 'gearbags' ingeleverd en vervolgen we onze warming-up, doen een plasje (mooi doorzichtig) en begeven we ons naar het startvak. Voordat we het weten klinkt het startschot van de RIO-drielingzusjes Luik uit Estland en zijn we onderweg. We hebben besloten ons te richten op een tijd onder de magische grens van 4:00:00. We sluiten aan bij de Fitbit-pacer met z'n ballon waarop 4:00 staat vermeld. Al gauw vind ik het ongemakkelijk lopen rondom deze drukke groep en besluit ik om een stuk voor de groep te gaan lopen. We zijn 8 kilometer verder en na een voedingspunt ben ik Egbert kwijt. Achteraf blijkt dat hij moest plassen en is hij 100 meter achter de groep blijven lopen. Ik voel me op mijn beurt goed en begin automatisch iets harder te lopen. Ik check mijn tussentijden af en toe op mijn horloge en zie dat ik vanaf kilometer 10 flink harder loop dan ik van plan was (gemiddeld rond de 5:23 i.p.v. de geplande 5:41). Bij kilometer 25 besef ik me dat het nog steeds 17 kilometer lopen is en ga ik een tempo lager lopen rond een gemiddelde van 5:32. Mijn hartslag gaat nog steeds omhoog en dat moet nu niet te snel gaan. Het kost me veel moeite een tempo lager te lopen vanwege het ritme dat ik voorheen te pakken had. Na 30K besluit ik het oude ritme weer op te pakken want het kost me veel energie om mijn ritme aan te passen. Wel heb ik ondertussen bij 27K en 32K even gestopt om mezelf van voldoende voeding te voorzien. Dit is goed te zien in mijn splits. Dan begint de ellende, vanaf kilometer 35 loop ik mezelf het snot voor de ogen en lukt het me niet meer om in een constant tempo te lopen. Kapot en ik moet nog ruim 7 kilometer. Continu ben ik aan het rekenen hoeveel marge ik nog heb om binnen de 4 uur te eindigen. Ik blijf alleen maar zeggen tegen mezelf dat ik geen kilometer onder de 10 km/u (6:00) moet gaan lopen en het dan goed komt. Dit lukt niet ondanks de Estse aanmoedigingen, een enkele 'Morten' en veel 'Heja' of 'bla bla bla' (Ja, écht). Ik ren drie kilometers langzamer dan 10 km/u. Gelukkig heb ik voldoende marge opgebouwd in de eerste 30 kilometers en passeer ik na 3 uur 57 minuten en 2 seconden de finish op Freedom Square. Gevoel: ontzettend trots en op dat moment vooral blij dat ik er ben. Een halve werkdag hardlopen is niet niks maar mijn doel is gehaald. Mijn eerste marathon uitgelopen én ook nog eens onder de  4:00:00. Eenmaal thuis check ik of die gast die ik voor de start zag lopen met startnummer 929 de finish ook heeft gehaald. Ook hij heeft het gered, in een knappe tijd van 4:18:58. Egbert, gefeliciteerd en ook op jou ben ik natuurlijk apetrots. Erik startte later die dag en liep zijn eerste halve marathon in 1:43:53, ontzettend knap. Dat hij over een portie doorzettingsvermogen beschikt bewijst hij maar weer eens.

De 'strafdrank' dronken we nooit meer op en we zijn nog steeds aan het bijkomen. Mijn lichaam liet me zondag op alle manieren merken dat deze inspanning niet normaal is en de spieren protesteren nog steeds. Desalniettemin een fantastische ervaring en de woordencombinatie marathon & 2017 hebben we al rustig laten vallen.

Maarten


Top