Singelloop Enschede

Zondag 11 September. De wekker ging om 10.00 uur, vrij vroeg voor op een zondag. Dit was echter niet zonder reden. Ik had mij namelijk ingeschreven voor de Singelloop te Enschede. Samen met de voor velen van ons welbekende Nicol moest ik 5 mijl trotseren. De grote vraag was natuurlijk hoe de benen zouden voelen de dag na de slopende race in Winschoten.

Om 12.00 trapte ik de auto (oto in Twente) aan naar het land van de Tukkers. Daar aangekomen kon ik de auto niet meer parkeren bij de vooraf aangegeven sporthal. Echter in de wijk daarachter was voldoende ruimte. Toen ik uitstapte hoorde ik niet gelijk de in Twente tot kunst verheven uitspraak van de klinkers o, a en e maar Arabische klanken. Ik stond geparkeerd naast de Moskee. Na grondige controle of ik alle deuren van de auto wel goed op slot had gedaan ging op zoek naar mijn startnummer. Nadat ik deze had opgespeld ben ik gelijk maar aan een goede warming-up begonnen. En warempel de benen voelden na 1km super. Om 14.00 hadden Nicol en ik afgesproken bij het startvak. Het was echter behoorlijk druk en in zo’n menigte is het niet te doen om kleine mensen te spotten. Zodoende ging ik maar in het startvak staan die al redelijk gevuld was. Kortom dat wordt weer slalommen. Vlak voor de start hoor ik ineens een kreet (JeeWEEE!) vanuit de overkant van het startvak. Nicol is gearriveerd met haar oud collega’s van het ziekenhuis. Ik mocht echter al bijna van start dus bleef maar op mijn verworven plek staan. Dan klinkt er ineens een knal, we mogen gaan. Het duurt echter nog 3 minuten voordat ik daadwerkelijk echt mag gaan. Zoals bij vele populaire runs is inderdaad ook deze eerste km ontzettend druk. Als Alberto Tomba in zijn hoogtij dagen slalom ik mij langs de veelal langzame Tukkers. De eerste km gaat toch bovenverwachting snel rond de 4.20. Vervolgens volgt er een lastig stuk vals plat van zo’n 2.5km. Vooraf had ik online het parcours verkend en wist dat dit mij te wachten stond. Ik besloot mijn ritme te verhogen wat resulteerde in 2 degelijke kilometers. Na dit venijnige stuk ging het zo’n 2.5 km vals plat omlaag. Hier heb ik getracht flink gas te geven, wat ook redelijk lukte. De laatste 2 km gingen in. De warmte begon toch een grotere invloed te spelen. Kilometer 7 ging nog redelijk, kilometer 8 was echter ontzettend zwaar. Met een droge mond en een T-shirt die je kon uitwringen van zweet sleurde ik mijzelf over de finish in 36.13. Een kleine teleurstelling aangezien ik op weg was voor een 35er en mijn horloge ook daadwerkelijk een gemiddelde pace van 4.28 aangaf met een afstand van 8.17km. Echter bedacht ik mij na de race dat ik de gehele weg aan de linkerzijde heb gelopen, terwijl het een ronde rechtsom was. Het vele slalommen heeft natuurlijk ook niet geholpen en zodoende kan ik concluderen dat ik toch wat extra meters heb gemaakt waardoor ik de 35er letterlijk mis liep.

Bij de finish heb ik rustig mijn AA drink opgedronken en de medaille bekeken. Nicol kwam kort daarna balend binnen. Het was te warm en ze had onderweg geen zin meer. Aan de hand van Carsten en Nicol kan ik echter nog geen conclusies trekken over de mentale weerbaarheid van Tukkers. Hiervoor is deze populatie te klein. De eindtijd van Nicol 40.33 is echter een prima prestatie gezien de weersomstandigheden. Na een klein biertje en een colaaa ( zo heette dit volgens de barvrouw en eigenlijk heel Twente) ging ik weer op weg naar mijn auto. Deze stond warempel ongeschonden nog op de parkeerplaats en kon ik zonder problemen Nordhorn bereiken.

Al met al een mooie race met veel gezelligheid. Het was echter wel enorm jammer dat Maarten Thalen ook hierbij niet aanwezig was. Hij vond het leuker om een marathon in Tallinn te lopen( waar ik via deze weg nogmaals mijn bewondering voor ga uitspreken…’.Lekker gewerkt pik’ zoals W.A van Buren zou zeggen)

Deze week ga ik nog een kleine ronde pakken om fris aan de start van de damloop te verschijnen.

Jan-Willem


Top