Singelloop Hollandscheveld II

Vorig jaar op 22 augustus waren we ook met een delegatie vertegenwoordigd in Hollandscheveld. Peter, Henk en ik liepen een PR, Jan-Willem op het nippertje niet. Voor ons een succesvolle loop dus en wat we ook vooral mooi vinden is dat deze loop precies 10000 meter is, in tegenstelling tot veel andere "10 kilometerwedstrijden". Ook was de uitslagverwerking snel, werden er veel foto's gemaakt, waren er genoeg drinkposten, was er muziek en gezellig publiek.

Dat onthoud je toch. Daarom kwam Henk helemaal uit Groningen om mee te doen en gaf ik mijn wedstrijdkaartje voor Ajax, die tegelijkertijd speelde, aan Maarten Thalen. Jan-Willem complementeerde het aanwezige trio van Team450.

Ik had niet echt getraind deze week en ben inmiddels 4 kilo zwaarder dan vorig jaar toen ik 44:22 liep hier. De afgelopen weken stonden vooral in het teken van lekker vakantie vieren en van vooral niet te sportief doen. Een toptijd zal er dus niet inzitten; toch mikte ik stiekem op een tijd van sub 44. Eind juni (Appingedam) en begin augustus (Dedemsvaart) was dat ook gelukt.

Mijn pa had zich ingeschreven voor de 5 kilometer, die drie kwartier eerder startte, en ik besloot om deze met hem mee te lopen. Op dat moment had ik een toptijd op de 10 al helemaal uit mijn hoofd gezet, maar er zijn nog genoeg wedstrijden om te knallen dit jaar. Het parcours bestaat uit een rondje van 2,5 kilometer.

Mijn vader begint het hardlopen net een beetje te waarderen en wordt over een maandje 60 jaar oud, dus voor mij is dit tempo erg makkelijk bij te benen. Ik kom uit deze omgeving, ik kwam hier vroeger graag en vaak. Ik ken hier veel mensen en deze mensen weten ook dat ik geregeld hardloop. Die verwachten dan wat.

18.45. We gingen van start. Ik hoorde een paar keer, tijdens de ronde, mensen roepen: "Kom op Simon, tandje erbij...". Ik lachte terug en zwaaide met mijn vingertje, zo irritant als Vettel dat kan doen na een gewonnen GP, als dank voor de support. En dat in de tweede ronde nogmaals. Op de finish liet ik mijn vader voor en hij noteerde dan ook een tijd die een seconde sneller was dan de mijne (25:31 om 25:32). Dat rondje lopen was leuk; het heeft ook mooie foto's opgeleverd voor het familiealbum :).

Na het opspelden van een nieuw startnummer liepen Jan-Willem, Henk en ik nu naar de start van de 10 kilometer. En ja hoor, Iris deed ook weer mee. Iris (V40+) doet wel vaker mee aan dezelfde wedstrijden als ik, in omgeving Hoogeveen. Altijd in het fel roze en ongeveer net zo snel als ik. Soms ben ik sneller, soms is zij sneller. Maar het is dus altijd een fijn richtpunt. En Jan-Willem is inmiddels ook weer een concurrent dus dat ik ingehouden kon gaan lopen kon ik wel weer vergeten. Zie foto.

19.30. De 10000 meter start. Ik ga weg op 44:00 (4:24 pace). Ik wil rustig beginnen maar potver, het horloge geeft alweer 4:00 aan. Na 2 kilometer sta ik op gemiddeld 4:12 en heb ik Jan-Willem alweer ver achter me gelaten. Ik zwaai en lach naar de bekenden die net riepen dat ik wel een tandje bij mocht zetten. "Goh, bej dr nou alweer?" Iris loopt een klein stukje achter me. Maar ik stort alweer in, mentaal. Iris haalt me in en ik probeer het gat niet groter te laten worden dan 50 meter, maar het lukt me niet. Ik durf het niet. Mijn snelheid gaat drastisch omlaag en als Jan-Willem mij na 4 kilometer inhaalt ben ik bang dat ik hem niet bij kan houden.

Toch had ik het gevoel dat Jan-Willem veel energie had gegeven om mij bij te halen en ik kon zijn tempo daarna eenvoudig volgen. Na het tweede rondje liep hij plots voor mij en nadat we voor de derde keer start/finish passeerden had hij zelfs een gaatje geslagen van 10 meter tot groot plezier van het bekende publiek.

We gingen de laatste ronde in. De tijd deed er niet meer toe. Er waren zelfs meerdere (!) vrouwen die een snellere tijd dan wij liepen. Ik wilde koste wat het kost een snelle slotronde lopen. Ik zou het mooi vinden als JW een wedstrijdje van mij wint, maar ik LAAT hem niet winnen. Met nog 1000 meter te gaan besloot ik langzaam te gaan versnellen. Ik zei tegen JW dat ik nu de versnelling in ging zetten. Ik hoopte op een mooie eindsprint en wie dat dan won maakt mij niet uit. Over 1 kilometer is Jan-Willem in het algemeen sneller, maar niet als we al wat kilometers in de benen hebben. Maar hij kon niet volgen, het maagzuur kwam omhoog zetten. Met een slotkilometer die ik net zo snel liep als de eerste kilometer stopte mijn tijdwaarneming op 46:37. Jan-Willem volgde 22 seconde later.

Henk lapte ons in de slotronde, terwijl hij samen met een onbekende voorop liep. Henry Rutgers volgde op een afstandje. De eerste vraag van ons na de finish was of Henk had gewonnen; maar hij was helaas net verslagen in de eindsprint. Wederom was deze run zeer geslaagd en heeft de organisatie ons op geen enkel punt teleurgesteld. Tot volgend jaar maar weer!

Simon


Top