Vrielink Hardenberg Cityrun McDonalds 10km

Ja, echt waar, ik verzin die naam niet. De Cityrun in Hardenberg heeft als hoofdsponsor Vrielink. Een bouwbedrijf ofzoiets. En ze bieden verschillende afstanden aan en de 10km was specifiek gesponsord door McDonald’s en dat verklaart dan de lange naam.

Jan-Willem en ik wisten het zeker: we gaan de 10 km lopen. We keken al uit naar de Big Mac bij de finish. En de medaille natuurlijk, mijn belangrijkste drijfveer om een run te lopen.

Ruim drie kwartier vantevoren kwamen mijn lieve ouders, die mij wilden brengen en bleven supporten, en ik aan in Hardenberg. Vlakbij de start was een grote parkeerhaven waar we de auto kwijt konden: TOP!

Bij het ophalen van het startnummer kwam ik Jan-Willem tegen en we hadden er zin in. 10 km, daar zijn wij niet meer bang voor. Tijdens de warming-up genoten we van de mooie meiden in hun hardloopoutfits, het blijft toch een mooi gezicht.

De voorbereiding van JW was lange dag werken, een kleine barbecue en een alcoholvrij biertje. Mijn voorbereiding bestond uit 4 korte nachten en twee weken niet gelopen. Ik was nog herstellende van de marathon en in het bijzonder van een zeer pijnlijke knie.

Om klokslag 20.00 uur gingen we van start. We liepen Hardenberg centrum in, een gezellig winkelstraatje. Daar liep ik weg bij JW en ik ging er van uit dat ik ruim afstand zou nemen. Eenmaal uit het centrum liepen we De Vecht over en even later weer terug het centrum in, dit was een kort rondje van ongeveer 1,6 km. Daarna volgden er drie grote ronden van 2,8. Er zat een beetje glooing in het parcours, met asfalt, fietspad en klinkers. Ik vind het heerlijk. Elke ronde was er drinken en muziek en zeker in het centrum was er veel publiek aanwezig.

Na 5 kilometer kreeg ik weer last van mijn knie en kon niet de gewenste versnelling inzetten. Ik ging ook niet voor een toptijd en elke tijd onder de 45 minuten stemde mij tevreden, maar je weet hoe dat gaat. Je wil sneller, maar dat lukte mij niet.

Uiteindelijk kwam ik met een goede eindsprint na 44:09 over de finish. Terwijl ik mijn drinken in wilde tappen en de medaille om mijn nek kreeg, kwam Jan-Willem alweer binnen. Huh, zo snel achter mij? Shit! Hij liep een dik PR rond de drie kwartier. Prachtig! Het was nog even spannend of hij er misschien nog onder zou zitten. Hij liep na 9 km nog zo’n 100 meter achter mij, bleek.

We kregen nog een banaantje aangeboden, dus helaas geen Big Mac, en mijn ouders, die in het centrum ons stonden toe te juichen, vertelden ons dat ze ons konden volgen via een groot scherm zodra we het centrum uitliepen. Carsten vertelde ons via WhatsApp dat JW 45:00 rond had gelopen. De uitslagen waren supersnel verwerkt. Wat een TOP-organisatie. Hij baalde een beetje dat hij er niet onder zat, maar goed, een fantastische tijd natuurlijk en daar was hij het ook wel mee eens.

Deze gaan we volgend jaar weer lopen.

Simon


Top