Zandenplasloop Nunspeet

De Zandenplasloop in Nunspeet. Niet meteen een wedstrijd waar je aan denkt als je een snelle 10k wil neerzetten. Maar gelukkig tipte Edwin mij over deze wedstrijd. Het is al weer een tijd geleden dat ik een snelle 10k heb gelopen en überhaupt een wedstrijd. Na Berlijn alleen de 4 Mijl van Groningen, wat toch een soort van funrun was na twee week bankhangen vanwege marathonherstel. Dit was dus een uitgelezen moment om te kijken waar ik nu sta. Ook omdat de trainingen allemaal ‘eenvoudig’ gingen. Dus met Jan-Willem en Simon naar Nunspeet.

Aangekomen bij de zandenplas was het ‘lekker’ fris. Eigenlijk net iets te koud voor zowel lopen, maar zeker wachten. Omdat het een loop om de zandenplas is met een lange lus door het bos was er geen bebouwing. Dus geen kantine, kleedkamer of iets met verwarming. De organisatie had goed voor tenten en eet-, drinkkraampjes gezorgd, maar aan de temperatuur was weinig te doen. Snel de tas maar neerleggen, nummer halen en inlopen.

Ook Edwin was inmiddels gearriveerd, dus tijdens het inlopen kon de wedstrijdstrategie alvast besproken worden. Deze is bij een 10 meestal niet zo moeilijk; gas erop en vlak lopen. Voor mij was dat idem, maar niet te gek van start. Een klein gaatje laten vallen is niet erg, als ik Edwin maar niet uit het oog verlies.

Na het startschot schoot een groep 6-7 man er vandoor. Na een snelle eerste kilometer van 3.08 besloot ik toch iets gas terug te nemen en het groepje te laten gaan. Het streven vandaag was een 32.30. Om mee te gaan naar een 31’er kan me nog wel eens de kop kosten. Dus verstandig zijn en eigen tempo kiezen; zo lang mogelijk 3.12-3.15 kilometers aaneen rijgen en uitgaan van niet teveel verval.

Als onderdeel van de Zandenplasloop is er nog een tussensprint na precies 1 mijl. Wie als eerste passeert krijg nog een envelop met €25,-. Aan de start stonden naast Edwin nog een aantal snelle mannen als Gert Jan Liefers, Albert Meijer, Erik Driessen en Koen Henkes. Er werd ook nog een favoriet aangekondigd voor de tussensprint. Die ging speciaal mee in de eerste ronde om de plas om deze prijs op te strijken. Eenmaal aangekomen bij de mijl bleek tot een ieders verrassing iedereen boemelen en niemand zette aan voor een tussensprint. Edwin zette twee passen aan en bleek daarmee de snelste te zijn. Geen idioterij waarmee je je 10k op het spel zet, iedereen koos voor het eindresultaat. Toch wel een beetje jammer. Hier hadden we meer spektakel verwacht.

Na het eerste lusje om de zandenplas volgde een grote ronde door het bos aan de andere kant van de snelweg. Deze volledig verharde ronde van 8 kilometer bleek toch wel een paar venijnig steile heuveltjes te bevatten. Het kopgroepje van inmiddels 6 man liep een meter of dertig voor me en dat bleef vrij constant tot een kilometer of 6. Hier viel de eerst loper af en tot kilometer 8 haalde ik 3 van de 6 in. Op dit moment liep ik dus op de ondankbare 4e plek, met niemand in de rug. Iedereen die loste uit de kopgroep kon ook geen aansluiting bij mij vinden, dus geen concurrentie om de positie maar ook geen voordeel van windvangen of prestatiedruk.

Bij 8 heb ik het kopgroepje wat nu nog bestaat uit Albert, Gert Jan en Edwin nog in het vizier op een iets gegroeide afstand van een meter of 100, maar het gas gaat er flink op. Ergens heb ik de stille hoop dat iemand nog kapot gaat in de laatste 2 kilometers, want het gat is te groot om te overbruggen. Als bij het bordje van kilometer 9 de kopgroep alleen nog maar verder weg loopt en Edwin de enige is die ik nog kan zien weet ik dat ik enkel voor een PR loop. Geen podiumkans meer. Voorbereidend op een eindsprint blijkt dat we nog een scherpe S bocht moeten maken, heel hard aanzetten lukt dus niet meer. Maar als ik over de meet kom in een 32.28 ben ik toch wel heel erg blij dat ik een halve minuut maar liefst van mijn PR afloop. De ondankbare 4e plek vergeten we dan ook snel. Maar de tijd onthouden we en met een goed gevoel het winterseizoen in.

Henk


Top